Als Helena te Tours gesien was geweest, soo quam d’enghel totten heremijt Felix ende seyde hem: “Godt beveelt u dat ghy zult gaen na Tours. Daer sult ghy vinden de twee jonghelinghen die ghy sestien jaer lanck opgevoet h[e]bt, ende vertelt den koninc, haren vader, dat ghy van hun lieden weet.”
     Ende d’enghel scheyde doen van hem, ende de heremijt is met grooten arbeydt te Tours gh[e]komen. Ende als hy binnen de stadt was, ginck hy nae des bisschops palleyse, daer hy de trappen op ginck om inde sale te gaen. Twelc siende de poortier, vraechde hem werwaerts hy wilde gaen. Doe seyde de heremijt: “Ick wil gaen by de heeren inder salen.”
     Doen seyde de poortier: “Daer zijdy recht toe gekleet ende gheschickt!”
     Ende hy nam doen eenen stock ende sloech den heremijt een groot gat op sijn hooft soo dat hy seer bloede ende by nae vander trappen ghevallen was, so dat den heremijt den eenen voet voor den anderen niet setten en konde, maer hy bleef sitten op de trappen ende hielt sijn hooft in sijn handen van grooter pijnen. Ende alle de jongers ende pagien vergaderden by den heremijt, want hy vreemdelijck sach ende was met gras ende looveren gekleet.
   
Ende doen quam Martijn de trappen op om inde sale te gaen ende sach de vergaderinghe die da[e]r was, ende ginck besien wat daer wesen mochte. Ende doe wert hy den heremijt kennende, dien hy daer seer bebloet sach sitten, ende greep hem in sijnen erm ende omhelsde hem ende seyde: “Weest willekome, mijn uytverkoren vader!”
     Ende den heremijt besach den jongelinck weder, ende hy wert hem kennende ende seyde: “Hoe ist met mijnen uytverkoren soon Lyon, ende hoe ist met uwen broeder Erm?”
     Doe antwoorde Martijn ende seyde: “Mijn lieve vader, wy sijn kersten ghemaeckt, ende ick ben gheheeten Martijn, ende mijn broeder Brixius.”
     Ende doe nam Martijn den heremijt metten ermen, ende hy leyde hem de trapp[e]n op. Ende de poortier quam hem tegen, die den heremijt geslagen hadde, ende Martijn hem wrekende vanden heremijt aenden poortier, seyde: “Ghy en sult niet meer arme lieden slaen die u niet en misdoen!”
     Ende doe is hy gekomen inde sale daer hy sijnen broeder Brixius vont, dien hy riep ende seyde: “Broeder, siet hier den heremijt, onsen vader!”
     Doen liep Brixius tot hem ende kuste hem meer dan thien werven. Doe ginghen sy alle drie voor de tafel daer de heeren saten, ende sy seyden tot coninck Henrick, hunnen vader: “Ziet, dit is de gene die ons sestien jaren opgevoet heeft, ende ons den beesten ontnomen heeft.”
     Waerom dat hem de coninck Henrick blijdelijck ontfingh ende nam hem in sijnen ermen ende sette hem by hem aender tafelen ende had hem geerne goet cier aen ghedaen, maer de heremijt en at anders niet dan wortelen die hy met hem ghebracht hadde. Ende de heremijt Felix vertelde coninck Henrick al ’t gene dat hy van sijne kinderen wiste ende doe nam hy oorlof aen alle de heeren ende is wech gegaen. Ende Martijn ende Brixius, na dat sy hun bevolen hadden in het gebet vanden heremijte, hebben sy oock aen hem oorlof genomen. Ende de heremijt quam by der ordinantien Godts weder kortelinghe in sijn kluyse, daer hy salighlijck sijn leven eynde inde vrede Godts.