Achtste grafgedicht

Maria van Burgondië ligt te Brugge in brons;
Ilaria del Caretto in Lucca lieflijk ligt,
in marmer uitgehouwen ’t wassen aangezicht,
zooals Medea Colleoni in Bergamo.

Het vleesch der afgestorvenen wordt op aard verdrongen
door marmer, brons, arduin; zilver en goud
op urnen, tomben, schrijn en sarcophaag behoudt
reliëf bedriegelijk voor aderen, beenderen, longen.

Waardoor, waardoor verblijft uw lichaam hier?
Wat neemt op aard de plaats in die gij naamt?
Welk koper, welke steen vervangt er uw geraamt?
Alleen mijn woorden, letterteekens, inkt, papier.

Christine D’haen (1923-2009)
uit: Twaalf grafgedichten voor Kira van Kasteel

• Christine D’haen: wikipedia • dbnl • Wat eens was (animatie) • prijs der nederlandse letteren
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.