Het landschap om mij, in mij
ademt aandachtig.

Zonder haast verteert het zichzelf. Dit

zijn de wortels van de wind
die blootliggen: mijn
ruggemergszenuwen. Hier slijt

mijn hart, ontstaat zand, woelt soms
licht onder mijn nagels.

Een andere ruimte dan deze
aanvaard ik niet; zingen

doe ik zelden.

Hans Faverey (1933-1990)

• Hans Faverey: wikipedia • dbnl • wat gedichten • Hans Faverey en de liefde • video‘s
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.