Iemand roept hoera in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

“Ik moet je even spreken, Mirabella”, zei Wouter terwijl hij met Mirabella sprak. De sessie van de proefvisitatiecommissie was afgelopen en commissie en leden van de vakgroep ontspanden zich nu met flesjes bier en plakjes veganistische leverworst.

Hij knipoogde geheimzinnig. “Het gaat over de Commissie Van Rijn.”

“Van Rijn!” riep de voormalige boomlange promovenda Sophie geamuseerd. “Vreselijk! Jij weet de sfeer ook altijd te bederven!” Iedereen had het buiten de visitatiecommissievergaderingen al de hele dag over Van Rijn: wat het zou betekenen, of dit nu de definitieve doodsteek zou zijn voor de nooddruftige faculteit waartoe de vakgroep behoorde.

“Ach”, zei Wouter. “We kunnen het ook hier wel bespreken.” Hij keek even om zich heen. “Feind hört nicht mit”, constateerde hij luchtig. “Ik heb contacten met een technische universiteit. Ik mag de naam niet noemen, maar hij bevindt zich op ongeveer 150 kilometer hiervandaan.”

Hij glimlachte vergenoegd. “Wat is Van Rijn?” vroeg Mirabella.

“Een rapport”, legde Sophie uit, “dat nu dreigt te worden uitgevoerd. Honderden miljoenen gaan verschoven worden van de alfa’s en de gamma’s naar de technische universiteiten.”

“Waarom is dat?” Sophie legde uit wat alfa, beta en gamma betekende. “I see. Dat klinkt inderdaad dramatisch.”

“Ja,” zei Wouter. “Maar nu komt het. Ik heb voor ons, voor jullie, contact gelegd met de voornoemde technische universiteit. Daar weten ze eigenlijk niet wat ze zo snel met het geld aanmoeten. Bovendien zien ze daar wel dat er iets aan taalvaardigheid moet gebeuren. Kortom…” Hij keek Sophie strak aan en glimlachte daarna naar Maribella.”Ik denk dat er mogelijkheden zijn om deze afdeling als geheel onder te brengen aan de Technische Universiteit!”

“Hoera!” riep Sophie, terwijl Maribella niet begrijpend naar haar veganistische leverworst keek.