Door Jos Joosten

In het midden van mijn leven 
Bedacht ik in een donker woud: 
’t Is duidelijk, dit duurt nog even.

Maar al word ik heel erg oud
En leef ik talloos vele dagen,
Eén ding zou ’k toch willen vragen:
O! Hoe lang ik ook op aarde mee moet,
Mag het zonder Lévi Weemoedt?