Sommige dingen gaan wél de goede kant op. Zo komt er langzaam maar zeker meer aandacht voor de waarde van meertaligheid op de Nederlandse school. Decennia was dat taboe, iedereen moest Nederlands leren, maar gelukkig kunnen er nu weer boeken verschijnen zoals Talen die de school in komen van Lidy Peters, een boek dat vooral bedoeld is voor leerkrachten.
In de jaren tachtig en negentig was de gedachte ook in Nederland nog dat kinderen met een andere thuistaal dan het Nederlands geholpen en ondersteund moesten worden. Dat sentiment sloeg rondom de eeuwwisseling om – het politieke klimaat had ermee te maken, en misschien ook een beetje de slechte manier waarop een en ander indertijd georganiseerd was. Nederlands, en Nederlands alleen, was het parool.
Iedereen moest Nederlands leren en alle andere talen zaten daarbij in de weg.
Dat je het met de eerste mededeling eens kunt zijn, sterker nog, dat vrijwel iedereen (ook de anderstalige ouders) het met die mededeling eens zijn maar dat de tweede daar niet uit volgt, dat wilde er niet in.
Het is fijn dat er nu een boek is als Talen die de school in komen. Het ziet er mooi uit, de toon is nuchter en praktisch, het geeft alle informatie waar een leerkracht iets mee kan. Het gaat daarbij om zo’n beetje het hele spectrum van de meertaligheid: van de thuistalen en andere vormen van communiceren van recente migranten tot en met het Engelstalige onderwijs op de basisschool, van het gevaar van etnisch profileren aan de hand van andere taalvaardigheid in groep 8 tot en met de Leesacademie.
Het boek beschrijft vooral de manier waarop een leerkracht in de huidige situatie verstandig kan omgaan met de ’talen die de school in komen’. Tegelijkertijd laat hoop ik dat ook beleidsmakers het lezen, om in te zien dat die leerkrachten daar ook betere middelen voor moeten krijgen. Die andere talen zijn op geen enkele manier een gevaar, maar, als ze op de juiste manier tegemoet worden getreden, een verrijking.
Lidy Peters. Talen die de school in komen. Kansen voor een multidiverse basisschool. Tielt: Lannoo, 2021. Bestelinformatie bij de uitgever.
Jammer dat dit boek ontsierd wordt door de Arabische tekst op het omslag zo vreemd weer te geven: geen aaneengeschreven letters zoals in die taal gebruikelijk en mede daardoor geen begrijpelijke tekst.
Ook de Franse tekst is niet echt mooi of goed Frans..
De cover die onder dit artikel staat, lijkt niet de definitieve versie te zijn, in vergelijking met wat op de website van de uitgever te zien is. De ondertitel is gewijzigd en de anderstalige zinnetjes in de tekstballonnen grotendeels ook. Of de Arabische vertaling in de nieuwe versie inhoudelijk klopt, kan ik niet beoordelen – maar de tekst is nu wel typografisch goed weergegeven (dus de inderdaad grove fout uit de hier getoonde versie is rechtgezet). De enige anderstalige tekst die niet is aangepast, is de Franse tekst. En die is niet bepaald fantastisch, daarin heeft Adriaan van Doorn gelijk. (Ik had misschien iets in de trant van ‘Des langues qu’on parle/utilise à l’école’ voorgesteld, maar ik ben ook geen moedertaalspreker.)
Beste Marc,
Dank je wel voor de recensie. Fijn dat inmiddels het juiste omslag is geplaatst. Wat de vertaling vh Frans betreft: deze komt van een professionele vertaler en is ook nog gecheckt door een native speaker.
Wat de link naar DE LEESACADEMIE betreft: de overeenkomst zit ‘em alleen in de naam. Ook een prima initiatief, maar De Leesacademie in mijn boek is gebaseerd op de BSA, beiden bieden een verlengde schooldag waarin alles om begrijpend lezen draait.