Regen regen Regen regen allerwegen rechte stralen water water langs de muren langs de palen vallen vallen langs de bomen natte auto's gaan en komen loodrecht op de druppelzegen Overal is regen regen Jan Hanlo (1912-1969)   Jan Hanlo: dbnl • wat gedichten • wikipedia • graf • in carré Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een … [Lees meer...] overGedicht: Jan Hanlo – Regen regen

Regen De bui is afgedreven; aan de gezonken horizont trekt weg het opgestapelde, de rond- gewelfde wolken; over is gebleven het blauw, het kille blauw, waaruit gebannen een elke kreuk, blank en opnieuw gespannen. En hier nog aan het vensterglas aan de bedroefde ruiten beeft in wat nu weer buiten van winderigs in opstand was een druppel van de regen, kleeft … [Lees meer...] overGedicht: J.H. Leopold – Regen

De gonsregen, regen -- het òpbewegen van bladen als water valt, de regen valt valt valt. Zoo in me zelf gedoken te zitten in 't glanzige niet meer witte licht -- en nooit te beginnen beweging en niet te bezinnen. De regen maakt grauwe strepen in de gladgrauw geslepen lucht -- de gordijnen hangen treurig, den dag lange. Herman Gorter (1864-1927)   … [Lees meer...] overGedicht: Herman Gorter – De gonsregen, regen

• In de DBNL: het vermaarde tijdschrift De Stijl (een | twee), met daarin veel werk van I.K. Bonset (een pseudoniem van Theo van Doesburg).   I.K. Bonset (1883-1931) uit: De Stijl I.K. Bonset: wikipedia • dbnl • cambiumned (met filmpje) 17• muurgedicht Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail. … [Lees meer...] overGedicht: I.K. Bonset – X-beelden

Klinkdicht. Zonder de Letter R. Lieve Liefde, die de zinnen Met geneugten mild'lijk voed; Die ons neigt en noopt tot minnen, En in wellust blaaken doet! Wijst mij, wat ik moet beginnen, Om den Wensch van mijn gemoed, Om Elize's gunst te winnen, Die slechts lacht om mijnen gloed? 'k Heb, om tot mijn' wensch te koomen, Chloë's hulp te baat genoomen; Lize en zij zijn … [Lees meer...] overGedicht: Riemsnijder en/of Bilderdijk – Klinkdicht

Risquons tout Ik weet dat die paarden geen paarden zijn een reis geen reis geen vrede vrede kome wat komt mij rukt gij mede het hachelijk besef ten spijt en spijt de vrede herkauwend grotendeels en voor de rest onzeker wantrouwig en verblind en zadelvast in schijn de zaligheid op zak de zege in de schede zijn mijn gezellen voos en voos de Rede … [Lees meer...] overGedicht: Fernand Handtpoorter – Risquons tout

Het landschap om mij, in mij ademt aandachtig. Zonder haast verteert het zichzelf. Dit zijn de wortels van de wind die blootliggen: mijn ruggemergszenuwen. Hier slijt mijn hart, ontstaat zand, woelt soms licht onder mijn nagels. … [Lees meer...] overGedicht: Hans Faverey – Het landschap om mij, in mij

Persische legende Aftoonende op de donker blauwe lucht, Een slanke palm, wien niet de flauwste zucht De bladerkroon beroert; in de uchtendgloed Der zonne een witte muur; aan zijnen voet, Een doode hond. Dan uit, dan in de poort, Ging steeds de stroom der menschen heen en weer; En dwaalde op 't vormloos lijk een blik soms neer, Zoo volgde ras een bits en hoonend … [Lees meer...] overGedicht: Soera Rana – Persische legende

De karavane In de woestenij der tijden Trekt de menschheid langzaam verder, Als de karavane voorthijgt Door de dorre zandwoestijnen. Boven de eindelooze vlakte Vlamt en blaakt de koopren hemel Hier en daar een groene oase Met wat lauwe lommerkoelte! … [Lees meer...] overGedicht: Soera Rana – De karavane

School der liefde Woorden van geluk zijn moeilijk, ze zijn klank, wartaal, aaas en jijs en toedan, alles of niets. Het lekken van vuur; een gordijn in de wind. Ze zijn eigenlijk maar ballast. Want we zeggen geluk niet, we doen het. Dieren hebben alleen maar hun lichamen; snuiven, stampvoeten, hoeden warmte met warmte. Het leeft en trilt, het heeft geen namen. … [Lees meer...] overGedicht: Michel van der Plas – School der liefde

Perpetuum mobile Zoo wordt elk woord dat ik beweeg Beweging, die beweging wekt; Het valt terug tot 't in mijzelf, In jou, in u beweging wekt. Bewegende, bewegende Beweging, tot ik mij weer beweeg, Terwijl mijn hand die meeuw gelijkt, Wanneer ze op het watervlak Met hare witte pennen strijkt Beweging zwart op wit verkrijgt. … [Lees meer...] overGedicht: Rudie van Lier – Twee gedichten

Oud en dwaas Ik had een afspraak, en in roode zijde En schoon gewasschen trad ik voor den spiegel, Ik schrok en toornig trapte ik op het glas. Ik zag: mijn haar was grijs en dor geworden. Mijn oogen waren als het groezlig water, Vlak op den bodem van een diepen put. Ik zag 't gebarsten leder van mijn wangen, En zeide: niemand zal mijn weeke lippen Meer kussen tot … [Lees meer...] overGedicht: Willem de Mérode – Oud en dwaas

De oude natuur - de nieuwe natuur Let op: je ligt met je hand in de wond van een wetenschappelijk landschap. Wie weet ontdek je zo de vrolijke natuurwetenschap: toekomend lichaam, karakter van cultuur, één- cellig en ingeboren, ìk erfde het niet. Opnieuw opgroeiend in bomen, boomwortels als hagedissen, in eenvoudige betekenissen, bedenken wij de tekens, de eerste: de … [Lees meer...] overGedicht: Sybren Polet – De oude natuur – de nieuwe natuur

O, 't guitje in uw ziel is een oolijk guitje, En danst soms in kleed van sleepend fluweel, Met sierlijk beweeg, maar fiertjes de keel In 't strotje rondend tot een bruusk geluidje, Waar 'k zoet van schrik, tot ik roep : „O, wat muit je, Mijn Lief, toch zoo, of lief-welige veel, Midden in diep-harmonieus gespeel, Pots op ging kaboutren als hoog-klaar fluitje?" … [Lees meer...] overGedicht: Willem Kloos – O, ’t guitje in uw ziel is een oolijk guitje

Vroeger en nu Die vroeger zeide, of schreef, of prenten liet, Wat ieder dacht, die dacht, werd, zonder sagen, Na kort proces, het paste hem of niet, Gehangen of verbrand, of doodgeslagen. Men leeft nu slimmer met zoo'n stouten gast, Men laat hem zonder brood of broodambt loopen, Verduikt zijn schrift, waar niemand tegen bast, En laat hem met den dood zijn moed … [Lees meer...] overGedicht: Prudens van Duyse – Vroeger en nu

Bloemen, sterren, grassen en de zon Bloemen, sterren, grassen en de zon Nemen voortaan het bedoelen over Van de kleine mensen op de aarde. Want de werelden die in hen zijn Moeten wachten op het mensenwoord Dat hun zeggen zal waarom zij werden Bloemen, sterren, grassen, en de zon. uit: Nieuwe Liederen der Gemeenschap (1920) … [Lees meer...] overGedicht: A. van Collem – Twee gedichten

Strafrecht Strafrecht, vroeg ik, wat is strafrecht? wie deelt het recht op straf uit en brengt het recht terecht? Wat is straf? Wie deelt de mens als buit? Een gestrekte draf, de wind die een moordenaar vindt of een hond die tegen zijn schaduw blaft? De mens is goed, hij rijdt in de regen langs zand en bloed, en rookt een natte sigaret. … [Lees meer...] overGedicht: Simon Vinkenoog – Strafrecht

Augustusavond Nu valt de wind, nu gaan de wolken rusten en de avondlucht is blauwer dan de dag, alles bereidt zich tot den onbewusten staat die geneest van alle leed en lach Wij naderen de lang begeerde kusten die onze droom jaren en jaren zag: straks is weer ’t hart gevangen in het rag der verre jeugd en weegt het zwaar van lusten … [Lees meer...] overGedicht: Jan van Nijlen – Augustusavond

Biografie gerateerde eenzaat ik ben te zeer vertroebadoerd sprak hij zijn omgangstaal beperkte zich gaandeweg tot een steeds beknopter sisteem van abrupte tekens voor hemzelf verstaanbaar – als kleurstoffen lang geleden … [Lees meer...] overGedicht: Gust Gils – Biografie

De waarheid De waarheid is een brood, slechts goed voor scherpe tanden; Een spijs, die aan den disch liefst elk voorbij laat gaan; Een boek, dat menig slechts gedwongen neemt in handen; Een bruid, waarnaast geen mensch als bruigom graag wil staan. … [Lees meer...] overGedicht: N.J. Storm van ‘s-Gravesande – De waarheid & De sterveling

Vrouw en kind Ik met mijn pijp, die zachtjes paft; de wake van een hond, die blaft; op straat een snelle stap, die keert naar wat men zonder angst begeert of men het leven haat of mint: de vrouw die wacht, en 't slapend kind; ik met mijn pijp en stillen lach om 't loonend einde van den dag, die, was hij luide en kommervol gelijk een stroom die dreigend zwol, toch … [Lees meer...] overGedicht: Raymond Herreman – Vrouw en kind

Een mergpijp Het was de goedgeefse regen buigzaam als een buideldier, die het kleilichaam streelde van de hond van vanmorgen. Toen de goochelaars van vannacht het mengelwerk van de huizen achterlieten in het achterland, waar orgelmergpijpen speelden straalmagere koudmuziek uit de tijd der weduwen. … [Lees meer...] overGedicht: Paul Snoek – Een mergpijp