Als ik een ding heb geleerd in de afgelopen maanden waarin we ons met het eindexamen hebben beziggehouden, is het: de leraar Nederlands die iets van zijn vak wil maken staat er alleen voor. Dat geldt dan vooral voor de leraar die zijn leerlingen iets over de taal wil bijbrengen. Kennis bijvoorbeeld. Of anders liefde. Of toch op zijn minst verwondering.

Het systeem is er nauwelijks op ingesteld, op al te veel aandacht voor de taal. Het is vooral gericht op het leren van allerlei vaardigheden, maar die de leerling te weinig over zijn moedertaal laten denken, of wat taal betekent voor de mens, of hoe taal in elkaar zit.

Je kunt daar van alles en iedereen de schuld voor geven, maar het ligt natuurlijk ook aan ons.

Wij, die buiten de schoolmuren leven van kennis en liefde en verwondering voor taal doen nauwelijks ons best om door die muren heen te breken.

Ik ben daarom blij dat ik, samen met mijn collega Erik Dams (met wie ik ook al jaren Taalpost maak) nu voor Onze Taal en de educatieve uitgever Noordhoff een maandelijkse nieuwsbrief voor scholieren ga maken: TLPST. (Hier is het persbericht,  hier de website; hier is de aflevering van oktober.)

Althans, TLPST bestond al twee jaar, dankzij Onze Taal, en hij bereikte al veel leerlingen. Maar doordat Noordhoff hem nu koppelt aan een lesmethode (Nieuw Nederlands) en er vragen bij bedenkt – vragen bedenken, dat vind ik zo ongeveer het moeilijkste wat er is, het lijkt me dat er een Nobelprijs moet komen voor vragenbedenkers, het is een echt onderschat talent – zijn die brieven nu veel bruikbaarder dan anders. En ze zijn gratis, ook voor mensen die de methode niet gebruiken.

Het is natuurlijk maar een kleine bijdrage, maar ik hoop dat het helpt. Nederlands is natuurlijk een van de belangrijkste en de mooiste schoolvakken die er zijn. Ik ben blij dat ik kan helpen dat duidelijk te maken.