De eerste hoogleraar Nederlands aan de Université de Liège, de Amsterdammer Johannes Kinker, werd benoemd op 24 juni 1817. Hij was de allereerste extramurale professor in de neerlandistiek, buiten het Nederlandse taalgebied dus. Het aantal Waalse studenten dat bij Kinker en diens opvolgers in de voorbije bijna tweehonderd jaar college heeft gevolgd, loopt in de vele duizenden.

Dit boek traceert de evolutie van het onderwijs en het onderzoek van de Nederlandse taal en letteren aan de Luikse universiteit, van 1817 tot vandaag. Het besteedt aandacht aan de opeenvolgende hoogleraren en wetenschappelijk medewerkers en aan het verenigingsleven en de tijdschriften van de studenten. Dat alles tegen de achtergrond van de staatkundige, politieke, sociale en culturele geschiedenis. Ook wordt de plaats behandeld van de Luikse neerlandistiek binnen het bredere vakgebied en in verhouding tot de grote stromingen of trends in de taal- en literatuurwetenschap. Ter afsluiting worden enkele belangrijke uitdagingen belicht voor de Luikse neerlandici in de nabije toekomst.