• Na 41 jaar een nieuwe uitgave van Junkieverdriet van Jotie T’Hooft.

Wat ik bemin

Er woont nu een marter in mijn hart,
Die kleine spier die ziekte doorstond
En verrukking, genezing en smart
En waarmee ik zal verderleven, liefhebben
En scheppen. Want de mens is rond.

Eens splijt zijn kern, een kei
Rolt plotseling door de pas
En alles is verbrijzeld en bevroren.
Zij het november, zij het mei,
In gistend fruit vormt zich een gas
En kleine dieren knagen aan het koren.

Dat heb ik geleerd. Nog ben ik jong
Maar ik ben oud. Al wat ik bezong
Verschrompelt vlug, wat ik bemin
Bestaat, hoewel ik het verzin
En door mijn woorden waadt het einde
Nader, duidelijker dan het begin.

Jotie T’Hooft (1956-1977)
uit: Junkieverdriet (1976)

• Jotie T’Hooft: wikipedia • dbnl • leestafel • meander • tv-portret • over Junkieverdriet
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.