Het is met grote verslagenheid dat ik hier in Kaapstad het onverwachte overlijden van Johan Taeldeman heb vernomen. Ik heb hier aan de studenten van de Universiteit van Weskaapland uitgelegd hoe men dialectologisch veldonderzoek kan doen – iets waar Taeldeman uitermate beslagen in was. De Zuid-Afrikaanse professoren (meer bepaald Wium van Zyl) hebben mij verzekerd dat Johan ook aan de basis ligt van de hernieuwde contacten tussen Zuid-Afrika en de Letterenfaculteit van de Gentse Universiteit na de democratische verkiezingen van 1994.
Er is in de late jaren 90 inderdaad een uitwisseling tot stand gekomen met het zgn. ‘Kaapse Forum’, en Taeldeman is waarschijnlijk de eerste Gentse professor geweest die na de apartheidsperiode college heeft gegeven in Kaapstad en de academische banden met Zuid-Afrika nieuw leven heeft ingeblazen.Het bovenstaande is weinig bekend, en is slechts één van de voorbeelden van Taeldemans veelzijdigheid. Uiteraard is hij vooral bekend als dialectfonololoog en kenner van de Oost-Vlaamse dialecten – met speciale aandacht voor het Gents, waaraan hij een uitgebreide studie heeft gewijd. Zijn belangrijkse werk is ongetwijfeld de Fonologische Atlas van de Nederlandse Dialecten (FAND), waarvoor hij, samen met Jan Goossens, de commentaren heeft geschreven.
Naast een uitmuntende wetenschappelijke carrière als dialectfonoloog, heeft hij ook zeer veel betekend als lesgever. Hij wist zijn enthousiasme steeds over te brengen op zijn studenten, wat in vele tientallen licentiaatsverhandelingen heeft geresulteerd. Een student uit een sociaal zwak milieu kon daarbij steeds rekenen op speciale aandacht. Ook deed de buitenwereld nooit tevergeefs een beroep op hem om lezingen te geven over dialecten.
Vele mensen die hem gekend hebben, zijn ondersteboven van zijn onverwachte overlijden. Hoewel hij de laatste jaren slecht te been was, bleef hij toch een soort onverwoestbaarheid uitstralen. Hij zal nog lang herinnerd worden om zijn bijzondere persoonlijkheid. Hij was iemand die altijd liet blijken wie hij was en wat hij dacht – zonder verborgen agenda. Hij is met emeritaat gegaan in 2004 – net op tijd, zei hij, om de omschakeling van een universiteit naar een bedrijf niet meer mee te moeten maken. Ik heb het altijd een grote eer gevonden om voor de vakken over dialectologie en historische fonologie in zijn voetsporen te mogen treden.
Hier is een overzicht met meer berichten rondom het overlijden van Johan Taeldeman.
Laat een reactie achter