Er gaat een congres beginnen in onze managersreeks De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Hello darling!” Rie keek enigszins verstoord op van de abstractbundel waar ze door aan het bladeren was. Ze was toch maar naar het congres over de geschiedenis van de neerlandistiek gegaan, ook al had men het bestaan om haar alleen een poster aan te bieden en geen keynote lecture.

Er stond een blozende vrouw voor haar met een gigantische tablet. “I am sooooo happy to see you, Rie!” Het was Marilena, de net aangestelde hoogleraar Dutch studies aan een Amerikaanse universiteit waarvan Rie de naam vergeten was. Marilena. Ze glimlachte. “Ah, you’re grumpy as ever! Sweetheart!”Marilena Boznowa was wél een uitgenodigde, die een lezing zou geven over Reinventing Taalmagazijn; Arie de Jager seen in the light of #MeToo. Ze vertelde altijd aan iedereen die het horen wilde dat haar Nederlands weliswaar uitstekend was, maar dat de wetenschap nu eenmaal vroeg om het Engels. Ook dat vertellen deed ze overigens in die laatste taal. Niemand had haar eigenlijk ooit Nederlands horen spreken, waarschijnlijk omdat alles wat ze zei altijd van wetenschappelijk niveau was.

“You are the best!” zei ze nu tegen Rie. “I have been looking forward so much to your poster presentation. You can’t imagine! It will definitely be the highlight of this conference, at least for me.” Ze probeerde haar te zoenen, maar Rie zette onwillekeurig een stapje achteruit.

“Dank je wel”, zei ze. “Jouw lezing lijkt me anders ook heel interessant.” Marilena grijnsde. “And how are things at home?” Koortsachtig probeerde Rie te bedenken hoe dingen ’thuis’ waren. Ze besloot dat de collega waarschijnlijk niet geïnteresseerd was in haar wederwaardigheden in haar tuin – de plantjes die ze had gepoot, het vogelhuisje dat ze had weggehaald. “Op de afdeling gaat het goed”, zei ze. “We hebben eigenlijk geen studenten meer, maar omdat Wouter zo goed is in het binnenhalen van allerlei gelden, vallen er voorlopig geen ontslagen.”

“Wow!” riep Marilena. “Look who is here!” Ze trok een passerende, verlegen lachende jongeman naar zich toe. “Gus! Our digital hero!” De jongen probeerde zich beleefd los te trekken. Rie kende hem wel. Net als Marilena sprak hij geen woord Nederlands; in zijn geval was dat niet nodig omdat hij de hele geschiedenis van de neerlandistiek door de computer middels deep learning uit Google Books had laten reconstrueren. Die geschiedenis bleek te bestaan uit allerlei fraai gekleurde vlekjes en lijnen in een meerdimensionale ruimte. Als men hem vroeg wat dat alles betekende wist hij uit te leggen dat naarmate de kleur roder werd, het onderzoek meer op de taal was gericht. Maar niemand wist wat je met die informatie dan moest.

“Hi guys”, zei hij. “Glad to see you.”