•• Onno Kosters vertaalde Time is a Mother van de Vietnamees-Amerikaanse dichter Ocean Vuong, en koos uit zijn vertaling (De tijd is een moeder) onderstaand gedicht.

De stier

Hij stond alleen in de achtertuin, zo zwart
dat rondom hem de nacht purper kleurde.
Ik had geen andere keuze. Ik deed de deur open
& stapte naar buiten. Wind
in de takken. Hij bekeek mij met kerosine
-blauwe ogen. ‘Wat wil je van me?’ vroeg ik, vergetend
dat ik geen taal machtig was. Hij ademde gestaag,
om in leven te blijven. Ik was een jongen —
en dus was ik de moordenaar
van mijn kinderjaren. & zoals alle moordenaars
was mijn god roerloosheid. Mijn god, roerloos
stond hij daar maar. Als het verhoorde gebed
van een man zonder mond. De groenblauwe lamp
kolkte in zijn fitting. Ik wilde
hem niet. Wilde niet dat hij
zo prachtig was — maar van pracht
meer eisend dan pijn zacht
genoeg om vast te kunnen houden, reikte
ik naar hem. Bereikte ik — niet de stier
maar de diepten. Niet een antwoord maar
een ingang in de vorm van
een dier. Zoals ik.

The Bull

He stood alone in the backyard, so dark
the night purpled around him.
I had no choice. I opened the door
& stepped out. Wind
in the branches. He watched me with kerosene
-blue eyes. What do you want? I asked, forgetting I had
no language. He kept breathing,
to stay alive. I was a boy —
which meant I was a murderer
of my childhood. & like all murderers, my god
was stillness. My god, he was still
there. Like something prayed for
by a man with no mouth. The
green-blue lamp
swirled in its socket. I didn’t
want him. I didn’t want him to
be beautiful — but needing beauty
to be more than hurt gentle
enough to hold, I
reached for him. I reached — not the bull —
but the depths. Not an answer but
an entrance the shape of
an animal. Like me.

Ocean Vuong (1988)
uit: De tijd is een moeder (2022)
vertaling: Onno Kosters

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.