Uit Het leven met een gat erin, de pas verschenen vertaling uit het werk van Philip Larkin. Vertaler Jan Pieter van der Sterre zocht een van zijn favoriete gedichten uit.
Liefdesliedjes later
Haar bladmuziek was dun, die kon ze nog wel kwijt,
ze keek graag naar de covers,
er was er één verbleekt door zonlicht mettertijd,
er was er één met kringen door een vaas vol water,
er was er één geplakt tijdens een schoonmaakbui
en toen gekleurd door dochterlief —
zo wachtten ze tot zij, in weduwschap, ze vond
terwijl ze naar iets anders zocht, en waar ze stond
ineens weer wist hoe elk gedwee, eerlijk akkoord
de komst bereidde van de teksten
vol koppeltekens voor het rekken van elk woord,
en hoe haar sprankelende jeugd zich weer verspreidde,
als door de lente uit hun slaap gewekte bomen,
waarin verborgen frisheid zong
en zekerheid dat er nog vele jaren kwamen,
net als toen ze die songs ooit speelde. Maar met name
genoot ze van het woordje LOVE, dat steeds zou blijven,
vroeg of laat losbarstte,
en stralende verliefdheid door de lucht liet drijven,
het woordje dat nog altijd veel beloofde: orde,
voldoening en een oplossing voor alles. Dus
huilen en de songs
weer stapelen deed pijn voor wie half toe moest geven
dat zij dat toen niet zou en nu niet zal beleven.
Love Songs in Age
She kept her songs, they kept so little space,
The covers pleased her:
One bleached from lying in a sunny place,
One marked in circles by a vase of water,
One mended, when a tidy fit had seized her,
And coloured, by her daughter —
So they had waited, till in widowhood
She found them, looking for something else, and stood
Relearning how each frank submissive chord
Had ushered in
Word after sprawling hyphenated word,
And the unfailing sense of being young
Spread out like a spring-woken tree, wherein
That hidden freshness sung,
That certainty of time laid up in store
As when she played them first. But, even more,
The glare of that much-mentioned brilliance, love,
Broke out, to show
Its bright incipience sailing above,
Still promising to solve, and satisfy,
And set unchangeably in order.
So To pile them back, to cry,
Was hard, without lamely admitting how
It had not done so then, and could not now.
Philip Larkin (1922-1985)
uit: Het leven met een gat erin (2022)
vertaling: Jan Pieter van der Sterre
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.
‘a tidy fit’ in dit gedicht is geen schoonmaakbui, maar een bui waarin alles ineens netjes moest: een scheur o.i.d. die er al langer zat, moest toen ineens geplakt worden.
Bij Larkin zijn versvorm, rijmpatroon, metrum en regellengte voor elk van zijn gedichten uniek, en dus waard om te handhaven en na te volgen in een vertaling. In mijn vertaling van al zijn drie bundels (uitgave 2020) heb ik dat dan ook gedaan. Hier mijn versie
LIEFDESLIED OP LEEFTIJD
Haar zangwerk bleef, dat weinig ruimte nam,
Geliefde kaften:
Eén ietwat vaal, wat door veel zonlicht kwam,
Eén met wat kringen van een vaas vol water,
Eén weer mooi, toen herstel haar vreugd verschafte,
Gekleurd door dochter later—
Zo wachtten die, tot zij als weduwvrouw
Ze vond, toen zij iets anders zoeken wou,
Weer lerend hoe elk tam oprecht akkoord
Had ingeleid
Woord na uitgestreken afgebroken woord,
En hoe ’t nog levend jeugdig beeld
Ontsproot, zoals een boom in mei gedijt,
Die steelse vreugd gekweeld,
Die zekerheid van tijd daar opgetast
Zoâls toen voor ’t eerst gespeeld. Maar vast
Nog meer brak die geroemde gloed, de min,
Weer los, met zicht
Op het er boven zwevende begin,
Dat steeds belofte tot verzoening liet,
En plaatsing in een vast patroon. Dus licht
En zonder traan ging ’t stapelen niet,
En ook niet zonder zwakke erkenning dat
’t Toen faalde, en zijn tijd nu had gehad.