Fan snie hat men trije kear lêst: as it falt, as it der leit en as it teit. Dy wiisheid sljochtsje etymologen oer, dy sjogge snie as in útdaging. It Sanskryt hie al in wurd ‘snihyati’ (betsjutting: ‘plakt oaninoar’) dêr’t ús ‘snie’ yn werom te kennen is. Yn Keltyske, Slavyske, Germaanske, Baltyske en Romaanske talen binne de wurden foar ‘snie’ ek besibbe oan datselde Sanskryt-wurd. Sa hat it Iersk ‘sneachta’, it Servysk ‘снег’ (lês ‘sneg’), Sweedsk ‘snö’, it Litousk ‘sniego’. By de Romaanske talen is de ‘s’ derfoarwei fallen: ‘nix’ (Latyn), ‘neige’ (Frânsk), mar likegoed geane dy wurden op dy oerfoarm tebek.
It Aldfryske hie ‘snē’, mar de lange ee is in twalûd ie wurden. Wat opfalt by it Frysk is dat it ôflate tiidwurd gjin ‘ie’ hat, mar ‘ij’: snije. Oars as it Nederlânsk, dêr’t de lange fokaal yn it tiidwurd steanbleaun is: sneeuw-sneeuwen.
It is krekt oarsom: it Frysk hat noch de oarspronklik Germaanske situaasje beholden mei ferskillende stamlûden yn it haadwurd en it tiidwurd. Yn it Nederlânsk is it oarspronklike tiidwurd weiwurden. Yn de midsieuwen kamen yn it Hollânsk noch tiidwurden lykas “sniën” en “snuwen” foar, mar dy binne dêr út it stee wrotten troch in nijfoarming op basis fan it haadwurd “sneeuw”. Sûnder dy fernijing hie it moderne Nederlânsk no foar ’t neist “snijen” of “snuwen” hân.
Het associeert direct aan SnieKlaas van Toon Hermans.
Die kent u toch allen?
https://youtu.be/Qc5xHHBp6Hs?si=otzSV2l7xR2d6DP0
Nuver dat no krekt ‘snie’ sa’n PIE ôfkomst hat en ‘iis’, ‘heil’ en ‘rein’ net.