Kleine nocturne De zwarte zwalen kwamen halenDe rilde zwemen van het ven.Nog vóór haar lage walen vralen,Verzonk de zimze in het gren. De rolde bunting zong zijn rode,De maan bepeinsde zwemerwen,Doch gondervoorde stond de DodeEn grijnsde streft het kenstergen. Sinds groven rosterkant venonenDe zimsterweme tendelit,Alleen die achter zesver wonen,Die weten nog van … [Lees meer...] overGedicht: Van Schagen & Scheefhals

Wachten Viel er een kleine regen in den nacht?Een kraalgordijn heeft even zich bewogen,Ik luister, en ik houd mijn adem in. Ik stond voor een verlicht papieren venster.Mijn nagel gleed langs het doorschenen vlies,En daadlijk viel een groote duisternis. Het kraalgordijn heeft even zich bewogen.Daar achter hoopt en luistert een, snel ademend.Ik luister, en ik houd mijn … [Lees meer...] overGedicht: Willem de Mérode • Chinese gedichten

Twee gedichten uit En blauw zal alles zijn, een door Elisabeth Lockhorn samengestelde bloemlezing met gedichten waarin de kleur blauw een rol speelt. Gelukkig blauw Er is op straat wat blauw verlorenonder de grote blauwen van de dag.Het wordt als hoor ik kinderkorenachter een blauwe vlag.Ik zie me nu in de ruiten staanvergulder dan ik naar huis ben gegaan. Pierre Kemp … [Lees meer...] overGedicht: twee blauwe gedichten

Liefde en de Doodt teghen my partyen,Dies weent mijn hert, het kermt, het claecht:Liefde door zijn brand heeft my doen vryenEen schoone en suyverlijcke maecht:Maer de Doodt seer wreet en onvertsaecht,Heeft haer ghehaelt t'mijnder onvromen:Liefde heeft my mijn verstandt ontjaecht:En de Doodt heeft my mijn Lief ghenomen. H.L. Spiegel (1549-1612) vryen = liefhebbenonvromen = … [Lees meer...] overGedicht: H.L. Spiegel • Liefde en de Doodt

Zalig uiteinde De laatste dagen van het jaar...Al de balansen zijn straks klaar.Zwaar hangt de mist, en dat grijs lichtontneemt aan alles zijn gewicht. Al gaan het werk, de zorgen doorin hoofd en hart en op kantoor —er heerst een geest, in huis, op straat,die het gelaat heeft van een feest. In nevel zweeft het Evenwicht,het is niet donker en niet klaar,de meisjes … [Lees meer...] overGedicht: Johan Daisne • Zalig uiteinde

In de zomer van 2020 mocht Dichter des Vaderlands Tsead Bruinja met tbs’ers en hun behandelaars spreken. Dat werden openhartige conversaties over hun jeugd, hun leven in de kliniek en de problemen waar ze tegen aanlopen. Op basis van deze gesprekken schreef hij teksten die hij beschouwt als documentairepoëzie – gedichten waarin hij zijn gesprekspartners zo veel mogelijk zelf … [Lees meer...] overGedicht: Tsead Bruinja • x het engels en de preacher man

De senekater De senekater stond aan zee,En sprak: als alles goed was,Dan was de hele oceaanEén mooie, grote bloedplas. Maar ja, het leven is eenmaalSlechts zelden als het zijn moet;De wijze weet dat, en aanvaardt,Schoon ook het hart hem pijn doet. De senekater keek naar zee,De golven spoelden strandwaarts -Dan wendde hij zich peinzend om,En stapte langzaam … [Lees meer...] overGedicht: C. Buddingh’ • De senekater

Kerstvrede Er werd gevuurd en gekorven,In de loopgraaf werd het stil.Vredeloos zijn gestorvenMenschen van goeden wil. Thans naket de ongeëvenaardeWonderzachte nacht.Wit staat de dood op wacht.Gods kinderen hebben de aarde. René De Clercq (1877-1932)uit: De zware kroon. Verzen uit den oorlogstijd (1915) Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere … [Lees meer...] overGedicht: René De Clercq • Kerstvrede

Anno Domini Mijn God, ik ben soms bang voor 't komend jaar,zo bang voor dingen, die zomaar gaan gebeuren.Ik kom met al mijn vragen, angsten, zorgen lang niet klaar,soms voel ik mij gebonden achter stalen deuren. Mijn God, ik ben zo bang dat nooit de engel komtdie mij Uw stralend licht zal binnenleiden.Mijn blijdschap is zo broos, mijn lied verstomt,als U mij niet komt … [Lees meer...] overGedicht: Nel Benschop • Anno Domini

De kerstboom De kaarsen branden tusschen mandarijnen,Sneeuwsterren, speelgoed en gekleurde noten.De kind’ren zingen, en de dauw der grooteOogen beweegt en blinkt in ’t trillend schijnen. Hoor hoe ze zingen: ‘Nu zijt wellekome’ –’k Voel moeders hand weer die de mijne houdt,En huiver bij den geur van ’t schroeiend houtAls toen ik zong: ‘Gij zijt van ver gekomen –’ En … [Lees meer...] overGedicht: Martinus Nijhoff • De kerstboom

Twee sonnetten uit de door Bas Jongenelen samengestelde sonnettenkransenkrans (14 x 14 sonnetten (van 14 regels)), inclusief per krans een meestersonnet, plus een grootmeestersonnet. Titel: Problemen, dingen, zooi en tribulaties. 5.13 Hij bezigt taal van dwazen en van lijpen,begrijpt de halve tijd niet wat hij zegt,lult recht wat krom is en wat krom is recht:de vaagtaal … [Lees meer...] overGedicht: 5.13 en 5.14

Uit Parkplan, de debuutbundel van Wout Waanders. Sasha naar het vliegveld brengen We hebben Sasha naar het vliegveld gebracht,afgelopen dinsdag, met een knisperende zon op onze achterruitradioliedje van REM op de bijrijdersstoel. Sasha zat met haar koffer op haar schootnaar buiten te kijken. Ik heb haar niet meer om dat boek gevraagd. Sommigen vinden het zeer … [Lees meer...] overGedicht: Wout Waanders • Sasha naar het vliegveld brengen

Bede Schoonheid, die in de hemel zijt,Die de eeuwigheid heeft opgeschreven,Geef ons iets van uw eindloosheid,Geef ons van uw verhevenheid,Van uw geweldigheid -Om groot te leven! Schoonheid, die in de wereld zijt,Die tussen mensen hangt te beven,Geef ons van uw eenvoudigheid,Geef van uw mededeelzaamheid,Van uw deemoedigheid -Om goed te leven! Schoonheid, die in ons … [Lees meer...] overGedicht: C.S. Adama van Scheltema • Bede

Meisje Meisje weet je wat ik -wat ik zeggen wou -?'k Wou je zeggen dat ik -dat ik van je hou. - En dan wou ik schatje -dat je - nou dat jij -Nou natuurlijk dat je -dat je hield van mij. - En dan wou 'k je als je -als je van me houdt -Zoenen in jouw halsje -als je 't hebben woudt. - En dan - nou dan dee ik -dee ik 't overal -En dan dee ik - nee ik -dee ik niemendal! … [Lees meer...] overGedicht: C.S. Adama van Scheltema • Meisje

Polder met jouw witte wegen Polder met jouw witte wegenEn jouw sloten aan de kant,Met jouw wijde, allerzijdeVredig bloeiend waterland,Met de dromerige zegenvan jouw welig zachte vee,Voel ik mij jouw ziel genegen,Deelt hij zich de mijne mee.Polder met jou ben 'k verwant:Wij zijn dingen van een land! Polder - van de duinen dalenWeer mijn voeten naar jouw kant -Ach, wat … [Lees meer...] overGedicht: C.S. Adama van Scheltema • Polder met jouw witte wegen

Goochelaars Terwijl ik wandel, door nieuwsgierigheid gedreven,Zie ik van verre in ’t dorp twee goochelaars, verhevenOp hun ladders staan, die rustend aan de muur,Het volk vermaken bij ’t gezwets met kuur op kuur.De kinkel grijnst en houdt zijn oor en mond wijd open.Hij schatert, juicht en zwelt, terwijl zij wind verkopen.De tandeloze best, die lang aan ’t fleresynNog onlangs … [Lees meer...] overGedicht: Lukas Rotgans • Goochelaars

Twee gedichten uit Een orang-oetan en geen Hongaar!, de pas verschenen vertaling van gedichten van de Amerikaanse cultschrijver Delmore Schwartz. Onder de gedichten een toelichting van vertalers Joep Stapel en Jur Koksma. Betreffende de synthetische eenheid van het zelfbewustzijn ‘Quatsch, quatsch!’ zei de koning mijn oom,‘de geest is rook en stijgt op, zwak als rook.Zit … [Lees meer...] overGedicht: Delmore Schwartz • Betreffende de synthetische eenheid van het zelfbewustzijn

P.C. Hooft-prijs voor Alfred Schaffer. IK KAN NIET STOPPEN MET LACHEN WANT ALS IK BEGIN MET HUILENHOUD IK NIET MEER OP het eerstehands sterven het andermaal sterven.bijvoorbeeld een mens die leeften het volgende moment niet meer.die twee mensen netjes naast elkaar gelegd en daar weer naast een mens op batterijennaast precies diezelfde mensmaar dan zonder –misschien … [Lees meer...] overGedicht: Alfred Schaffer • twee gedichten

Twee ‘Strandscènes’ uit Het failliet, de nieuwe bundel van Arnoud van Adrichem. Zee geeft, zee neemt.De zakpijpenkolonie kan het verlaten booreilandmaar niet vergeten. Roest ontroert ons, zoals ookje vervelde huid ons raakt. Terugkruipend in bed.De zon, een volgspot: vandaag mag je schitteren.Achter het borstbeen klotst de zee. Je hart bedektmet zoutkristallen, wulken … [Lees meer...] overGedicht: Arnoud van Adrichem • twee strandscènes

Boer Uit baaierdklei gebouwd,een klomp, gestoten uit de ombren grond,in kleur en vormen aan zijn erts gelijk,de knoestige schenkels in het zogend slijk,met de aarde één in lijfelijk verbond.Stronk in het woud.Door de vertakte adren kruipt het sap der veldennaar den omschorsten nek;in kerven van gelooide handen woekert kruid.Rondom op de gerechte plekdringt het gewas de bodem … [Lees meer...] overGedicht: Gerard Diels • Boer