al die dingen gebeuren en zijn netjes geordend: de kinderen spelend aan de vijverrand het paard ploegend de aarde en de trein in het landschap. zelfs het water dat in welbespraakte onrust deint tussen zijn twee oevers waar de huizen glimlachten terwijl een bootje als een wijsheid wegdrijft is verloren in de werkelijkheid. zo staan wij vissers naar ontraadselingen … [Lees meer...] overGedicht: Hans Lodeizen – al die dingen gebeuren en zijn

vertellingen en ongelukken gingen altijd samen in dit land; de koning ging in zijn hermelijnen mantel naar bed omringd door hofdienaren en sliep slecht vanwege het aanhoudende geroezemoes van stemmen om hem heen; twee kameniers streden om zijn pantalon of een page grappen makend over zijn kousen: het was een land met vreemdsoortig volk. en toch: hier leefde hij en … [Lees meer...] overGedicht: Hans Lodeizen – vertellingen en ongelukken gingen altijd samen

Jodelende Tyrolers Als de Tyrolers jodelen het halali het halalo niet als de foxtrot Alleluia maar als het halali maar als het halalo maar als het halali op den bergtop maar als het halalo in het dal jodelende echo van alp tot alp niet als de foxtrot Alleluia op den bergtop in het dal overal in het dal waar meiden zijn overal waar tyroolsche meiden zijn daalt … [Lees meer...] overGedicht: Gaston Burssens – Jodelende Tyrolers

Rondeel Ik ben verwonderd en alleen, Van onverschillig licht omgeven, Dat dier en engel heeft verdreven En spat tegen mijn hart uiteen. Wat ik in nachten nog beween, Heeft in den morgen mij begeven; Ik ben verwonderd en alleen, Van onverschillig licht omgeven. Vervoering en verdriet zijn heen, In koude klaarheid opgeheven; ik proef mijn eigen lege … [Lees meer...] overGedicht: H.W.J.M. Keuls – Rondeel

Rondeel De droom verliest zich in het lied, Het lied zweeft in den nacht te sterven, En wie zijn aardsche heil moet derven, Gaat met het lied droomloos te niet. De huizen bergen het verdriet, Dat door den leegen dag moest zwerven, De droom verliest zich in het lied, Het lied zweeft in den nacht te sterven. … [Lees meer...] overGedicht: H.W.J.M. Keuls – Rondeel

De wind om het huis Waar heeft rondom het huis de wind het over? Achter geloken oogen gaat het huis teloor en wandel ik weer langs een oever van het verleden, en er is geruis van water en van riet, vooral van water. Een blij kind roept mijn naam - werd ik ooit oud? Ver van de kudde staat een schaap te blaten als vele jaren her, en ik werd oud. De wind gaat liggen en … [Lees meer...] overGedicht: A. Roland Holst – De wind om het huis

Drie dichters en drie vrouwen (III) Er poogde een ochtend aan te breken, wild, met oud licht. Bij het gordijn stond hij en hoorde haar moe smeken uit bed, en zag de vlekken wijn die hij 's nachts morste op zijn gedichten, en suste haar verwarde aanklacht met wat belofte en zelfbetichten; ruimde zijn tafel op, en dacht: Eén ding tenminste is niet onzeker: zonder … [Lees meer...] overGedicht: A. Roland Holst – Drie dichters en drie vrouwen

De tussenkomst Bij mijn tafel, toen de kamer donker werd, kwamen uit de voortijden twee gedaanten staan, en zij wezen op een kristal, roepende mij bij namen van wind en licht: de dood rees als een maan in mij. Maar ruisend kwam een derde en wees mij de rand wolken, die in het gouden westerraam lagen gedoofd: ik zag, en weedom om de puinen van de volken zonk in mijn … [Lees meer...] overGedicht: A. Roland Holst – De tussenkomst

Verraad van fabrieksgeheim Ik waande eerst uit werken van poëten, Dat je enkel werd door godd’lijk licht bestraald, Voordat je iets schiep. Maar ik wil ’t eerlijk weten: Je maakt het éérst af, wat het best betaalt. En zo’n sonnet? Och, kalm met passen, meten Schrijf je eerst de twee kwatrijnen. Dat bepaalt Al, wat geklonke’ aan den terzinen-keten Er verder aan het … [Lees meer...] overGedicht: J.K. Rensburg – Verraad van fabrieksgeheim

Een tekening Tevergeefs heb ik alles doorzocht naar een teekening die mij zeer lief was: waar kan in godsnaam zij zijn? en waarom lijkt alles zoo schoon wat verloren gegaan is voor immer? … [Lees meer...] overGedicht: Marie Cremers – Een tekening

Empédocle Empédocle was 'n ‘wijze’ en wilde zien waarbij het kwam, dat de Siciliaanse Etna lava spuwde en rook en vlam. - Hoe men mag, tot heden toe, de vorsers, die op elk gebied alles mordicus doorsnufflen ‘wijzen’ noemen, vat ik niet. - … [Lees meer...] overGedicht: Omer Karel de Laey – Empédocle

Iris en de Abessijnse neushoornvogel Zij geeft de grote neushoornvogel wat brood. Hij neemt het nijdig aan, als van zijn minste onderdaan, en slokt het in zijn blauwe krop. Zijn ogen, schijnbaar onbewogen, wenden laatdunkend door zijn kop. Dan kijkt hij, strak en onverveerd, door zijn gewaande gulden dreven; ontkent het traliewerk als feit. Zij wendt zich af, haast … [Lees meer...] overGedicht: Bertus Aafjes – Iris en de Abessijnse neushoornvogel